Bart Fierens, onze vrijwilliger in Moskou, biedt oplossing voor ons land zonder regering
Bart Fierens op bezoek bij …
Wegens onheilspellende berichten over het uitblijven van een regering in ons landje en de steeds weerkerende vraag of ik nu ga terugkeren naar een niet langer bestaand land, heb ik mij een bijkomend doel gesteld: het uitdokteren van een duurzame en vooral onverwijlde oplossing voor het Koninkrijk België. Met de nodige trots kan ik jullie de eerste resultaten aanbieden. Al gebiedt de eerlijkheid mij te zeggen dat het idee niet helemaal aan mijn eigen brein ontsproten is.
Onlangs was ik te gast bij een vrouw die man en kinderen in Megapolis Moskou achterliet om zich in een dorp, ergens halfweg tussen Moskou en St.-Petersburg in te graven. Ter verduidelijking van het concept Russisch dorp: na een uur rijden, waarvan een goed half uur over hobbelige bosweggetjes, kwam ik terecht in een, op de obligate Baboesjka’s na, door plattelandsvlucht zo goed als verlaten nederzetting zonder stromend water, verwarming of winkels met de eerste echte supermarkt veertig kilometer verderop. Dankzij deze vrouw heb ik kennis kunnen maken met een voor mij onbekende visie op vrijheid. Wat haar betreft genieten Russen een grotere mate van vrijheid dan wij (west-) Europeanen; daarmee doelde ze niet op democratische vrijheden maar wel op de uitgestrektheid van Rusland en die ruimtelijke vrijheid die toelaat dichter bij de natuur te leven, ver weg van alles en iedereen, inclusief overheid en andere instanties, en met andere woorden een heel andere politieke vrijheid implicerend. Ze stelde voor, mede uit medelijden met het beeld dat ik haar schetste van het verstedelijkte Vlaanderen, met onze fameuze lintbebouwing uiteraard als kers op de taart, om ons landje in zijn geheel over te hevelen naar de contreien van de Joodse Autonome Oblast* waar onze koning dan met stevige hand orde op zaken zou kunnen stellen. Ik beken, ook ik ben nog niet helemaal overtuigd van zowel haalbaarheid als inhoud van het plan, al apprecieerde ik uiteraard haar bezorgdheid, en bovendien geef ik graag toe dat drie dagen in een dergelijk dorp daadwerkelijk een verademing vormen na een tijd Moskou.
Hoe dan ook, laten we het “reguliere” politieke proces in België toch nog maar even het voordeel van de twijfel gunnen. Ook in Rusland gaat dat proces ondertussen zijn gang, al valt het evenmin zomaar regulier te noemen, miljoenen pamfletten die verdwijnen, partijafgevaardigden die een verkeerde tv studio ingelokt worden, servers die plat liggen, persoonlijke beschimpingen die over en weer vliegen… Het regent dan ook klachten bij de Centrale Kiescommissie die Poetins populariteitspoll op 2 december in goede banen moet leiden.
De Verkiezingen 2007, zoals de poll officieel heet, zullen overigens plaatsvinden zonder waarnemers van de OVSE (Organisatie voor Veiligheid en Samenwerking in Europa). Ik loop de laatste dagen dan ook met het plan in mijn hoofd rond, uit bezorgheid voor de democratie uiteraard, en ook omdat het niet direct een slechte carrière move zou zijn, om mij bij de OVSE als waarnemer ad interim aan te melden. Waar de oorspronkelijke waarnemers blijkbaar visumproblemen hebben, bewijst het mijne reeds een paar maanden zijn nut. Al garandeert het bezitten van een visum niet altijd een vlekkeloos verblijf, nietwaar Annemarie. Maar wees gerust, je bent niet alleen. Zo werd deze week advocaat en professor Bill Bowring nog het land uitgezet. De reden was simpel: Bowring nam deel aan een seminarie maar was het land binnengekomen met een toeristenvisum, terwijl eigenlijk een zakenvisum nodig was. Dit voorval zorgde voor behoorlijk wat activiteit hier op kantoor, aangezien Bowring in samenwerking met Memorial medeoprichter is van EHRAC, waarvan de Moskouse medewerkers/juristen hier naast mij vlijtig zitten te werken.
Zolang de OVSE mij niet in mijn ad interim functie bekrachtigt, blijf ik gewoon in de gedaante van reporter ter plaatse op zoek gaan naar interessante gebeurtenissen. Zo trok ik op zeven november, of moet dat 25 oktober zijn, naar de ‘herdenking’ van de grote Oktoberrevolutie van 1917, die tevens dienst deed als meeting van de KPRF, de communistische partij. Bizar om over Moskous bekendste straat Tverskaya Ulitsa veertigduizend kameraden, onder wie zoals verwacht behoorlijk wat gepensioneerden, met rode vlaggen in de hand, te zien marcheren. De nieuwsgierigheid naar en verwondering over dergelijke sovjetnostalgie maakte plaats voor verbijstering toen ik aankwam op het Teatralnaya Ploshad, het plein voor het illustere Bolshoj Teatr, waar een live versie van het lied Za Rodinu, za Stalina uit de luidsprekers schalde. Voor het vaderland, voor Stalin… Noem het jeugdige naïeviteit, maar ik had gedacht dat de partij op zijn minst afstand zou hebben genomen van een controversieel figuur als Stalin, niet dus…
Naast de thema’s die bij vele partijen terugkomen, de stijgende prijzen van basisproducten zoals brood en melk, de lage pensioenen, het woningenprobleem, de lage lonen en studiebeurzen onthield ik vooral van partijvoorzitter Zjoeganovs toespraak zijn pleidooi voor de hereniging met de Slavische broeders van Lukashenko in het naburige Wit Rusland.
Ondertussen is mijn volgende uitstap reeds gepland. In het weekend gaat hier de ‘Mars van zij die niet akkoord gaan’ door onder leiding van Garri Kasparov. Al ga ik toch nog snel even advies inwinnen of het wel een goed idee is om aan deze meeting deel te nemen, ik herinner me namelijk nog beelden van vorige Marsen. In het slechtste geval kan ik volgende week iedereen vertellen hoe het er aan toe gaat wanneer de oppositie in Rusland betoogt… in levende lijve…in België…
* Zij die de avonturen van Martin Heylen doorheen Siberië gevolgd hebben, zullen zich vast nog wel herinneren hoe Martin halt hield in de Autonome Joodse Oblast in het uiterste Oosten van Rusland en daar kennis maakte met twee van de laatste ter plaatse overgebleven Joden
Wil je meer weten over het project van Bart, mail dan naar Annemarie Gielen
