Onze eerste halte in Duitsland is Lehmen, een dorpje niet ver van Koblenz. Vrienden van oma en peter Meldert hebben hier een boerderij. Een bezoek van één of twee dagen loopt weer uit met vijf dagen. We genieten van het prachtige weer, we fietsen, samen met mijn zussen maken we van een fonteintje een heus openluchtzwembad, we maken leuke wandelingen met Martina en Clara, we ontbijten met Klaus en Irena, Jannis, Niklaas en Gesgha, we drinken wijn met Ewald en Fransisca en zijn de grote internationale gasten op het Castorfeest in Lehmen waar we zelfs de krant mee halen (ga maar zoeken in de Rhein Zeitung met naam en heel dit verhaal!!!) Onze ouders zijn fier als we meelopen in een modeshow en om de 50 jarige vriendschap van Fransisca en tante Mariette te vieren laat ik samen met Fransisca opnieuw een ballon de lucht in. Want zo begon ooit ook de vriendschap tussen deze familie uit Duitsland en onze familie uit België.

 

De boerderij is momenteel omgebouwd tot pension voor paarden. Elk moment dat we niet bezig waren met feesten liep ik naar de stallen om te kijken hoe men de paarden verzorgde. Mijn lievelingspaard was het ‘koeienpaard’: Donna. Ik mocht het mee eten geven, kammen en naar de wei brengen. Ik vond het helemaal niet moeilijk om te kiezen waar we de volgende vredesvogel zouden loslaten: het exemplaar van mijn klasgenoten Doris en Asmae werd geschonken aan Claudia, de eigenares van het paard Donna. In ruil kreeg ik een stuk van Donna haar witte manen die nu boven mijn bed hangen.

 

 

 

Slaapwel

Sien

 

 

 

 

 

 

 

 

Meer informatie : Sien