De wegwijzer naar Oye-plage staat al in Calais en in Oye-Plage hebben Krisje haar ouders toevallig een huisje én … toevallig zijn Krisje en Johan met héél de familie daar. Dus parkeren we onze vredesmobiel voor één nacht op hun oprit en genieten de dag erna van een fantastische dag aan de Franse kust. Het hoogtepunt van die dag is de trouw van Lore (een nichtje van Krisje, vier jaar) en Bompi. Ze hadden het feest al enkele weken uitgesteld maar door het onverwacht bezoek van de piumpium-mobiel wisten ze nu zeker dat dit de juiste dag was. Mima bakt pannenkoeken, de kindjes krijgen ijsjes en ‘s avonds aten we met z’n allen pizza’s. Johan en Krisje hadden bij het vertrek naar België zeker geen file meer, de kinderen lagen zeker te laat in bed….Als Kind & Gezin dat maar niet te lezen krijgt!

 

Even strategisch overleg om te zien waarheen onze piumpiummobiel rijden moet: Duitsland, Oostenrijk, Servie, Kroatie, Macedonië, Griekenland, Italië en Frankrijk…. En natuurlijk alles wat er onderweg nog verandert… Na een blik op de kaart merken we dat we eigenlijk voorbij Meldert (België) moeten en na een blik op de kalender merken we dat het 20 augustus is. Peter Meldert verjaart vandaag!!! We helpen de kinderen mee te beslissen en na een halve seconde komen we tot het besluit dat we toch niet zomaar kunnen voorbij rijden. Er wordt niet meer gegeten want bij oma wachten de allerbeste oma-wafels die we nu toch al bijna een maand en half niet meer hebben gegeten. In Brussel wijkt onze piumpiummobiel echter nog even uit naar onze beste vriend Geert die toevallig ook op 20 augustus jarig is…. We brengen hem onze zoenen temidden van zijn yupie-bureau maar zorgen uiteraard dat we er zelf ook erg netjes uitzien…. Ik hoop dat hij (en zijn collega’s) al bekomen zijn. Yupie nonkel Geert krijgt bezoek van de prinsessen op zijn bureau.

 

Stiekem hadden oma en peter een beetje gehoopt en verwacht dat we zouden langsgaan…. Maar toch konden we hen verrassen want oma haar wafels waren allemaal al op. Gelukkig heeft zij in haar ‘eigen winkel’ alle benodigdheden en de volgende ochtend rook de ochtendstond overheerlijk naar zelfgebakken wafels (van het overlevingspakket dat we hadden meegekregen waren er trouwens nog 5 over omdat mijn ouders die voor mij verstopt hadden en ik ze niet wist liggen). We beslisten om snel toch nog een feestje te bouwen nu we terug in België waren en we moesten ons inhouden met het aantal genodigden. Uiteindelijk beslisten we de oma’s, opa’s, zussen en broers en de peters en meters uit te nodigen met “special guest” tante Lies als kers op de taart. En natuurlijk tante Jeanne, nonkel Jef, Yvette, Lou en Dirk maar die horen bij de vaste kern van de familie. Geheel zoals verwacht verloopt het allemaal wel wat hectisch, maar toch heel leuk om even wat bij te kletsen, ook al was het dan nog maar 6 weken geleden.

 

Na één dag Meldert rijden we richting Duitsland, weg van het slechte weer en vooral van het nog slechtere weer dat er wordt voorspeld. We beslissen om de vredesvogel van Imano en Cosla (of Carlos?? juf Jenny, ik kan uw geschrift niet lezen!!!)) achter te laten op de boerderij bij oma en opa. En of dat oma fier was??? Ik mag onderweg nog één persoon kiezen om naar te bellen en het wordt: Juf Jenny!!! Haar vakantie bleek niet zo ontspannend als die van ons. Ze hielp veel in het cafeetje ergens aan het Boekenbergpark en het cafeetje draagt de naam D’exter (of zoiets). Moest er iemand daar iets gaan drinken, doe ze dan maar de complimenten.

 

Groetjes

 

Sien

 

 

Meer informatie: Sien