Pax Christi Vlaanderen

Geweld tegen vrouwen in Afghanistan is wijdverspreid, diepgeworteld en acuut. Dit blijkt nogmaals uit het nieuwe rapport dat de Verenigde Naties in Afghanistan publiceerden over het geweld waarvan vrouwen in Afghanistan het slachtoffer zijn, “Silence is Violence. End the abuse of women in Afghanistan.”

 

Het rapport maakt duidelijk dat de onveiligheid voor vrouwen in Afghanistan sterk toeneemt. Vrouwen die deelnemen aan het openbare leven worden lastiggevallen, krijgen te maken met bedreigingen en worden het slachtoffer van fysiek geweld, soms zelfs met de dood als gevolg – vooral wanneer hun beroep beschouwd als onverenigbaar met de lokale tradities of bestempeld wordt als niet-islamitisch. Vrouwelijke leerkrachten, journalisten, mensenrechtenactivisten en politici zijn bijzonder kwetsbaar. 

 

Deze situatie heeft bovendien verregaande consequenties op politiek en sociaaleconomisch vlak. Hoewel er zich meer vrouwen dan ooit kandidaat gesteld hebben voor de komende parlementsverkiezingen in 2010, maar velen onder hen zijn geneigd hun kandidatuur terug in te trekken indien het geweld tegen hen blijft aanhouden. Meer en meer vrouwen in Afghanistan kiezen dus voor zelfcensuur, beperken hun publieke bewegingen en zetten hun beroepsactiviteiten stop.

 

De commotie rond het wetsvoorstel dat verkrachting binnen het huwelijk zou legaliseren heeft deze problematiek onder de aandacht gebracht, maar het blijft een levensgroot probleem waarmee vrouwen in heel het land dagelijks mee geconfronteerd worden. Ook de straffeloosheid voor deze misdaden blijft onverminderd gelden. Zo blijkt bijvoorbeeld dat in het Noorden van Afghanistan meer dan één derde van de daders op directe wijze gelinkt kunnen worden aan de lokale commandanten en warlords, en dus de facto boven de wet staan.

 

De hoop die leefde na de val van de Taliban – dat er eindelijk werk gemaakt zou worden van het beschermen van de rechten van de vrouw in Afghanistan – smelt als sneeuw voor de zon. Ook binnen militaire kringen horen we meer en meer dat mensenrechten en vrouwenrechten de aandacht afleiden van de essentie, namelijk het stabiliseren van Afghanistan. Hierbij wordt gemakshalve voorbijgegaan aan de realiteit dat een duurzame stabiliteit en ontwikkeling in Afghanistan onmogelijk is wanneer de helft van de bevolking onmogelijk kan deelnemen aan het openbare leven. De Afghaanse regering, samen met de internationale gemeenschap, heeft de verantwoordelijkheid om het geweld tegen vrouwen in Afghanistan als prioriteit aan te pakken.