Actueel

|
20 mei 2016

Bruggen bouwen naar elkaar is de enige manier om in vrede en respect met elkaar samen te kunnen leven.

Burgerbewegingen in de kijker op Pax Christi-dag

Op 16 mei 2016, tweede Pinksterdag, liep de IPIS-bib in het vredeshuis aan de Italiëlei goed vol voor de jaarlijkse  Pax Christi-dag.

De kilte van deze lentedag werd ruimschoots goedgemaakt door de warmte binnen, om te beginnen met een warm kopje koffie of thee! Michel De Samblanx, onze voorzitter, gaf de aftrap door zijn licht te werpen op enkele ‘hete’ thema’s uit eigen samenleving (lees zijn volledige tekst onderaan dit artikel): de beslissing van de regering om opnieuw ten oorlog te trekken, niet enkel tegen IS in Irak dit keer, maar ook in Syrië, maar ook de problematische toegang van vluchtelingen tot België (en breder Europa). De polarisering, ook zo’n heet hangijzer, zou later op de dag nog terugkomen. Maar eerst was er de prachtige muziek van Nathan Daems (saxofoon) en zijn gelegenheidstrio bestaande uit Bart Verbaeck op gitaar en Lieven Van Pee op bas. De klanken van Django Reinhart en oude Griekse melancholische muziek vulden de zaal.

Jamila Channouf is bezielster van de Gentse Lente, een burgerinitiatief dat mensen in al hun diversiteit samenbrengt om een statement te maken tegen racisme. Rond de Internationale Dag tegen Racisme, 21 maart, werd in 2016 voor de vierde keer een evenement georganiseerd vol kleur en kunst. Jamila koos ervoor om tijdens haar getuigenis een deel uit haar verhaal voor te lezen, dat werd gepubliceerd in ‘#sekisme. Nee, wij overdrijven niet’, een bundeling verhalen van vrouwen, bijeengebracht door Catherine Ongenae. Geboren en getogen in Borgerhout groeit Jamila op in een zogeheten multiculturele buurt. Als haar lieve buurvrouw Jennie sterft, glipt Jamila voor vijf minuten de kerk binnen om toch heel even bij de uitvaart te kunnen zijn. Maar ze durft dit aan niemand vertellen, want als moslim kom je niet in een kerk. Dat is uit den boze. Ze schrikt ook van de Vlaamse mannen die haar vanuit hun dure auto’s proberen te lokken met snoepjes, op zoek naar exotisme en vermaak. Zijn dat dezelfde mannen die beweren op te komen voor de rechten van moslimvrouwen? Nog erger wordt het als ze gaat studeren. Haar vader wil graag dat ze ingenieur wordt. In die richting zijn maar vier meisjes, zij is de enige moslima en krijgt het meteen hard te verduren. Niet zozeer van de medestudenten, wel van de docenten. Een van de voorbeelden die ze aanhaalde, ging over het afleggen van een mondeling examen: ze krijgt te horen dat ze straks even langs kantoor moet komen, want anders zal ze gebuisd worden. Ze heeft de moed om recht te staan en luidop te herhalen wat de docent haar net vroeg. Als eerste meisje durft ze zich te verzetten tegen de seksuele intimidatie van deze leraar. Opnieuw voelt ze haarscherp aan dat het niet de Vlamingen zijn die het opnemen voor de rechten van moslimvrouwen of die zullen zorgen voor hun emancipatie. Dit zet haar aan om haar ‘klein verzet’ verder te zetten en op haar eigen manier te strijden voor de ontwikkeling van haar eigen leven zoals zij het wil, samen met anderen, in respect voor anderen. Bruggen bouwen naar elkaar is de enige manier om in vrede en respect met elkaar samen te kunnen leven.

Het trio van Nathan mocht wat zalvende muziek over onze beroerde zielen smeren, waarna we ons de door Lizette Stiers uit Limburg meegebrachte taarten en vlaaien lieten smaken.

Olivier Forges, Vredesweekcoördinator, nam ons mee naar Congo, waar verschillende burgerbewegingen op geweldloze manier strijden voor recht op basisbehoeften als drinkbaar water, maar ook het recht op inspraak. Huidig president Kabila lijkt niet bereid om afstand te nemen van zijn presidentstitel, ook al staat de grondwet hem niet toe om een derde termijn aan te vatten. Heel wat jongeren willen niet langer in corruptie leven, en dus ook niet met verkiezingsfraude, en eisen daarom een democratische machtswissel. Eén van die bewegingen is LUCHA (Lutte pour le changement). Micheline Mwendike van LUCHA komt tijdens de Vlaamse Vredesweek getuigen over hun werk.

Omdat Jamila niet veel vertelde over de Gentse Lente zelf, gaven we haar de kans om nog enkele beelden te laten zien. Die Lente begon op 21 maart 2013 toen een grote groep Gentenaren de woorden ‘allochtoon’ en ‘autochtoon’ ten grave droegen. Om de diversiteit zichtbaar te krijgen en om aan te tonen dat mensen van allerlei afkomst samen met elkaar kunnen werken, feesten en leven werd de Gentse Lente een soort straatfeest in de edities 2014, 2015 en 2016.

Als klap op de vuurpijl lanceerden  Nathan Hermans en Wim Vandewiele een primeur: het eerste crowd funding project van Pax Christi Vlaanderen. Op het internetplatform http://gingo.community vind je het project ‘Beelden van onrecht, scènes van verandering’, een project met jongeren-asielzoekers uit Sint-Niklaas dat in scholen en andere locaties het verhaal wil brengen van die jongeren. Met onze ‘jokers’ van U Move 4 Peace zetten zij een forumstuk op (Theater van de Onderdrukten) en gaan dan tijdens de voorstellingen in dialoog met het publiek. Zo kunnen de asielzoekers ook horen wat er leeft in onze samenleving. Een verrijkende ervaring, zo bleek al uit het project ‘The Five Like You’ dat werd opgezet in het asielcentrum van Poelkappelle. Elke donatie is welkom!

Nathan Daems en zijn muzikanten verleidden ons voor de laatste keer met hun swingende jazz tot mee-huppende voeten. De trappist van Westmalle stond klaar: de receptie kon beginnen.

Opnieuw een zeer geslaagde Pax Christi-dag, niet in het minst dankzij de samenwerking van het hele team en de minderbroeders kapucijnen!

Lees hier de bijdrage van Michel De Samblanx

Foto's: Anne Vansteelandt