Actueel

Huldiging nieuwe Ambassadeurs voor de vrede

 Donderdagavond 10 december 2015 huldigde Pax Christi Vlaanderen drie nieuwe Ambassadeurs voor de Vrede: voormalig ambassadeur Johan Swinnen en zijn echtgenote Mieke Standaert en de burgerbeweging Hart boven Hard. In het stijlvolle en historische kader van de Keldermanszaal van het stadhuis van Mechelen kwamen de gelauwerde ambassadeurs extra tot hun recht.

Annemarie Gielen, algemeen secretaris van Pax Christi Vlaanderen, verwelkomde alle gasten en dankte de stad Mechelen voor de prachtige locatie. Zij refereerde aan twee gewichtige gebeurtenissen, die verbonden zijn aan de datum van 10 december: de uitreiking van die andere belangrijke vredestitel, nl. de Nobelprijs voor de Vrede, aan het Kwartet voor Nationale Dialoog uit Tunesië, en de Internationale Dag voor de Rechten van de Mens. Vrede en mensenrechten zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. De verwevenheid van beide zouden tijdens het vervolg van de avond nog duidelijker worden.

Schepen Marina De Bie hield bij de opening van de plechtigheid een warm pleidooi voor actieve inzet voor vrede en dankte Pax Christi Vlaanderen voor de continue aansporingen tot meer verdraagzaamheid en meer solidariteit. De schepen beklemtoonde dat de stad Mechelen al vele jaren het vredeswerk steunt door haar bijdrage aan de Vlaamse Vredesweek.

De muzikale omlijsting werd verzorgd door Nicolas Mortelmans, die wij hebben leren kennen als begeleider van zangeres Leki, meter van de Vredesweekcampagne “Kies voor Vrede! Ontwapen Oost-Congo”. Hij speelde verschillende stukken op sitar en gitaar.

De eerste laudatio viel te beurt aan het ambassadeurspaar Johan Swinnen en Mieke Standaert. Michel De Samblanx, voorzitter van Pax Christi Vlaanderen, wees het publiek eerst op de rol die België te spelen heeft op het vlak van internationale veiligheid en vredesopbouw. Gestoeld op het pas gepubliceerde Koerier-dossier “Een nieuw klimaat voor vrede” citeerde hij de aanbevelingen die Pax Christi formuleerde omtrent de aanpak van de veiligheidscrisis in de wereld. Hij riep onze regering op om een serieus vredesbudget vrij te maken om de vele uitdagingen die op ons afkomen te benaderen. Met dit budget kan België zich specialiseren in verschillende taken zoals civiele bescherming, bemiddeling of vredeshandhaving. Met deze uitweiding over de visie van Pax Christi op actuele kwesties maakte Michel de brug naar het werk van Johan Swinnen en zijn vrouw Mieke Standaert. Johan Swinnen werkte na zijn studies Rechten aan de KU Leuven voor de Helsinki-conferentie die heeft bijgedragen tot het einde van de Koude Oorlog en tot de totstandkoming van de Organisatie voor Veiligheid en Samenwerking in Europa (OVSE), nadien ook in het Legal Office van de Verenigde Naties in New York. Hij werd o.a. Belgisch ambassadeur in Burundi, Rwanda en DR Congo. Tijdens zijn ambassadeurschap in Rwanda en DR Congo heeft hij zich intens ingezet opdat ons land zou werken aan het herstel van de vrede in het door onrust en oorlog verscheurde Gebied van de Grote Meren. Sinds zijn pensionering zet hij als ere-ambassadeur zijn engagement met veel vuur verder. Politiek, middenveld en universiteiten doen een beroep op zijn expertise en ervaring in het domein van conflictpreventie, vredesopbouw en democratisering in Centraal-Afrika.

Het engagement van Johan Swinnen steunt ook in grote mate op zijn echtgenote Mieke Standaert. Mieke stond voor meer dan 100% achter het werk van haar man, die een aantal zeer problematische dossiers heeft gehad. Zij kon in moeilijke en delicate situaties een verfijnd evenwicht brengen tussen het zakelijke en menselijke aspect binnen de diplomatieke wereld. Mieke steunde ook veel sociale projecten en bezocht regelmatig verschillende sociale centra in Kinshasa en in het binnenland van Congo.

In hun wederwoord benadrukten Johan en Mieke Swinnen de complementariteit van hun beider rollen als diplomaten op missie. Ere-ambassadeur Swinnen beklemtoonde het belang van mensenrechten, maar waarschuwde ook voor een uitholling hiervan op het internationaal terrein. Door gebrek aan draagvlak voor solidariteit met de vluchtelingen, die nu Europa overspoelen, zou wel eens een vervlakking van de mensenrechten kunnen worden verkozen in plaats van een aanscherping ervan. Mieke Standaert dankte Pax Christi uitdrukkelijk voor de erkenning van haar rol naast de zijde van haar echtgenoot in het werken aan sociale rechtvaardigheid, verstandhouding tussen de mensen en vertrouwen.

De laudatio van Anne Vansteelandt, bestuurslid van Pax Christi Vlaanderen, bracht ons in herinnering dat de beweging Hart boven Hard nog jong is: pas in 2014 ontstond deze beweging vanuit een verontwaardiging over de vele besparingsplannen van de Vlaamse regering van Bourgeois 1. Anne overliep de verschillende activiteiten die de beweging al op haar conto heeft, met als eerste grote verwezenlijking de Alternatieve Septemberverklaring van 2014, gevolgd door verschillende manifestaties en bonte optochten gebaseerd op 10 Hartenwensen. De foto’s, die op de achtergrond de revue passeerden, toonden aan hoe divers de “deelnemers” van Hart boven Hard zijn. Elke burger kan zich wel in één van de Hartenwensen thuisvinden en velen in de zaal stapten mee in de hoger genoemde optochten. Recent nog waren er de #samentegenhaat wakes in 20 steden in Vlaanderen n.a.v. de aanslagen in Parijs en elders. Het creëren van een basisbeweging voor meer rechtvaardigheid vanuit zoveel verschillende hoeken zorgt voor het zo nodige bindweefsel in onze samenleving. De aanpak is creatief, geweldloos en participatief: redenen te over om Hart boven Hard de erkenning te geven als Ambassadeur voor de Vrede.

Wouter Hillaert, mede-initiatiefnemer van Hart boven Hard, las als wederwoord het gedicht voor dat hij nog niet zo lang geleden ontving van één van de actieve leden van de beweging, Marijke Persoone: ‘Hart boven haat’. In haar gedicht spreekt ze haar angst uit voor de angst, die de straat op stroomt na de aanslagen in Parijs, en houdt ze een pleidooi om toch die opening te blijven behouden naar elkaar toe.

Annemarie Gielen sloot de avond af met Stéphane Hessel: hij was één van de samenstellers van de Universele Verklaring voor de Rechten van de Mens, die een toekomstige samenwerking op onze planeet mogelijk maakte na de verwoesting van Wereldoorlog II. Maar al snel bleek deze Verklaring onvoldoende om duurzame vrede te garanderen. In 2002 werd een nieuwe groep mensen samengebracht in Collegium International: deze groep schreef een nieuwe Verklaring, nl. die van de Onderlinge Afhankelijkheid. Het was de bedoeling dat de Algemene Vergadering van de VN deze Verklaring zou aannemen om op die manier expliciet en plechtig de onderlinge afhankelijkheid van de bewoners van deze planeet te erkennen, wat de weg zou vrijmaken naar noodzakelijke solidariteit. Tijdens de plechtigheid kwam deze noodzaak goed uit de verf: dank aan de nieuwe Ambassadeurs voor de Vrede om hun weg verder te zetten naar meer solidariteit, meer vrede en meer rechtvaardigheid.

Lees een verslag van de viering, op Kerknet.be