Actueel

|
25 augustus 2016

Door niet te zwijgen, onrecht te blijven aanklagen en vragen te blijven stellen

Downloads

Tags

Nagedachtenis Suzette Verhoeven appelleert ons

Het engagement van Suzette Verhoeven, die tot aan haar dood betrokken was bij de beweging Pax Christi, willen we niet zomaar vergeten. Zij overleed op 3 augustus 2016. Haar verontwaardiging over het onrecht in de wereld en dicht bij huis dreef haar ertoe zich intensief in te zetten voor mens en samenleving. Zowel binnen verschillende verenigingen, zoals Pax Christi Vlaanderen, KAV (nu Femma), Wereld Missie Hulp of de Commissie Rechtvaardigheid en Vrede van het bisdom Antwerpen (nu ATTENT), maar ook binnen de politiek als voorzitter van de CVP-jongeren en later als mandataris voor CD&V op verschillende posities. Ook als echtgenote, moeder en grootmoeder vervulde ze haar taak met verve.

Uit de homilie van Paul Lansu, ook al 35 jaar actief binnen de Pax Christi-beweging, mochten wij enkele passages overnemen om de persoon van Suzette te typeren, maar ook om ons allen te inspireren en aan te zetten tot het vredeswerk. Net als Suzette willen wij immers niet passief toekijken: wij laten onze verontwaardiging omzetten in constructieve daden van solidariteit, medemenselijkheid en inzet voor een betere wereld voor elk van ons.

“Suzette heeft steeds gezocht naar waarheid in het leven, om zelf wijzer te worden. Suzette had de wijsheid lief en door haar voortdurend te zoeken leefde zij in een zekere vreugde. -/-

Hoe bouwen aan een wereld van rechtvaardigheid vroeg zij zichzelf geregeld af. Wel door niet te zwijgen en het onrecht te blijven aanklagen en er zelf ook iets aan te doen. Zij deed dat in het onderwijs, maar ook in de politiek en binnen de kerk, vooral ook in het christelijke sociale middenveld waar zij bijzonder actief is geweest. Het was in de gekwetste medemens, in de ander, dat zij Christus herkende. Al wat zij deed voor de minste onder haar zusters en broeders dat deed zij voor God.

Door haar ongelooflijk actief leven heeft Suzette steeds getracht haar geloof in toepassing te brengen, namelijk door er te zijn voor de ander, presentie. Zij werd gedreven door een rechtvaardigheidsgevoel. Vaak heeft zij de realiteit van het leven ervaren als één grote woestijn of leegte omdat de rechteloosheid zo groot was. Zo zag ze de realiteit van de grote eenzaamheid waarin vele mensen leven – zovele mensen die geen plaats vonden of kregen in de gemeenschap, uitgesloten, overgeleverd aan de verlorenheid. Zovelen die in armoede moeten leven, wereldwijd vooral, maar ook hier bij ons. Dat kon ze niet verdragen. Daar was ze terecht verontwaardigd om. -/-

Haar antwoord op de vraag: hoe bouw je aan een wereld van rechtvaardigheid is dan door niet te zwijgen, onrecht blijven aanklagen en vragen blijven stellen, parlementair of niet. Kritische vragen stellen is een christelijke deugd. Zij ging het pad op: naar Kosovo, naar Iran en andere plekken in de wereld. Zij voerde mee campagne tegen de landmijnen en de clusterbommen. Zij kwam op voor de rechten van de vrouw en veel meer. Zij was steeds in beweging, ook binnen dé beweging. Suzette putte die kracht van verzet uit haar geloof. Zij geloofde dat het kwaad nooit zal overwinnen, dat de voleinding die ons is toegezegd – de leeuw zal weiden naast het lam en de zwaarden zullen worden omgesmeed tot ploegen – hoe dan ook zal komen. En het is van de hoop op het visioen van rechtvaardigheid die ze levendig hield vooral in zich zelf maar ook in haar bredere omgeving. Dat was voor haar dagelijkse arbeid.”