Actueel

Recensie: Brief aan Cooper en de wereld

Schrijfster en columniste Dalilla Hermans schrijft een boek voor haar zoontje, waarin zij toegankelijk en innemend getuigt over haar confrontaties met racisme.

'Na de pis, de hondendrol, de vliegende pinten, en al de rest, is dit de tijd in mijn leven waarin ik mij het racisme het hardst aantrek.’ Met deze woorden begon Dalilla Hermans in 2014 haar opiniestuk op DeWereldMorgen. Herkenbaar voor velen die net als zij (indirect) racisme ervaren, verbijsterend voor de blanke Vlamingen die de problematiek niet kennen of niet langer zagen. Het artikel maakte met andere woorden heel wat los en katapulteerde Dalilla Hermans op het publieke toneel.

In ‘Brief aan Cooper en de wereld’ gaat zij op dit elan verder. Ze vertelt haar beklijvende levensverhaal en legt uit hoe racisme werkt. In haar boek, dat in de eerste plaats gericht is aan haar zoon, laat ze ons meeluisteren naar verhalen die haar getekend hebben. Ondanks de pijn achter deze anekdotes is de toon van dit boek allesbehalve negatief. Eerlijk en recht voor de raap concludeert Dalilla Hermans dat er meer dan ooit nood is aan dialoog, aan het bouwen van bruggen.

Het resultaat is een boek dat leest als een trein. Alternerende lettertypes en andere grafische spielereien dragen bij aan een ongelofelijk fijne leeservaring. Dalilla’s woorden zijn beklijvend, haar engagement aanstekelijk. (Thomas Deweer)

Deze recensie verscheen in Koerier 3/2017, mei-juni 2017

Dalilla Hermans, Brief aan Cooper en de wereld, Manteau, 2017, 192 blz.